Teoria otwarć szachowych, o których mowa jest w tytule tego artykułu, dotyczy sposobu rozgrywania otwarcia partii szachowej. Otwarcie, zwane również bardzo często debiutem, to metoda rozpoczęcia danej partii szachowej, w której dwoje graczy wykonuje konkretne posunięcia, składające się na dane otwarcie. Szachy to bowiem gra oparta na strategii, której wyjątkowo ważnym elementem jest umiejętność przewidywania posunięć przeciwnika. Bardzo ułatwia to natomiast poznanie najrozmaitszych wariantów rozgrywki, na drodze nabywania doświadczenia praktycznego w toczonych pojedynkach szachowych, a także studiowania partii rozgrywanych przez szachowych mistrzów. Już kilkaset lat, w czternastym i piętnastym wieku temu, znanych było wiele sposobów debiutu partii szachowej na gry w szachy, które spisywane były przez szachowych mistrzów, aby mogli się ich uczyć młodsi adepci tej królewskiej sztuki, co owocowało rozwojem całej dyscypliny. Ogromne zainteresowanie szachowymi otwarciami, a także tak zwanymi zadaniami szachowymi, miało miejsce w wieku dwudziestym, kiedy zmienił się styl gry szachowej na pozycyjny. Szachista na poziomie mistrzowskim zna całe setki wariantów otwarć szachowych wraz z możliwymi rozwinięciami nawet do trzydziestego posunięcia.